พ่อ...
ไม่ใช่คนโรแมนติก แต่เป็นคนเอาใจใส่
ไม่ใช่คนที่แค่ฟัง แต่จำทุกอย่างที่เราพูดได้
ไม่ใช่คนที่อยู่กับเราตลอดเวลา แต่รู้จักทุกอย่างที่เป็น
ไม่ใช่คนแรกๆที่เรานึกถึง แต่ไม่เคยลืมเราเลยสักวัน
พ่อค่ะ...หนูรักพ่อ
จะมีใครคนไหนในโลกใบนี้ที่รักหนูอย่างที่พ่อรัก
Dedicate to endless and unchanged love
จักรวาลมันคงกว้างใหญ่เกินคำพูดจะบรรยายได้จริงๆ
มันได้โอบ อุ้มมวลสารน้ำหนักมหาศาลนับไม่ถ้วนไว้ในอุ้งมือของมัน
หนึ่งในมวลสารนั้นเป็นมวลสารสีน้ำเงินสวยงาม
โลกใบน้อยที่คอยดวงอาทิตย์ส่องแสง
พระจันทร์มาบังเพื่อให้เกิดเวลากลางวันกลางคืน
เมื่อมองมายังโลกใบนี้ ณ ตอนนี้ มันอาจจะเป็นมวลสารสีน้ำเงินหม่นๆ
โดนทำร้ายจากสิ่งมีชีวิตสองขาทำให้อากาศแปรปรวน สภาพอากาศวุ่นวาย
ทำให้สิ่งมีชีวิตสองขานั้นล้มตายบ้าง ยืนขาสั่นๆบ้าง
แต่ในมวลสารแห่งนี้ ณ เวลานี้มีสิ่งมีชีวิตสองขา
ที่กำลังยินดีกับอากาศหนาวๆ ลมพัดเย็น
ทำให้ตาของมันมองโลกได้สวยงามขึ้น
ทำให้เราตระหนักได้ว่า สิ่งมีชีวิตบนโลกอาจจะขาดสิ่งหนึ่ง
นั่นคงจะเป็นความรักเป็นอันแน่แท้
ถ้าอย่างนั้นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆนี้
จะขอให้ลมหนาวโอบอุ้มความรักข้ามไปยังปีหน้าที่กำลังจะมาถึง
และประคองมันไปตลอดทั้งปีหน้าและปีต่อๆไป
ขอให้ความรักเป็นลมอุ่นๆที่อยู่ในตัวของมนุษยต่อไป
ชำระล้างความทุกข์ทรมาณลงบ้าง
ฉาบสีโลกใบใหม่ของพวกเราสองขา
ให้เป็นมวลสารที่สวยงามที่สุดในจักรวาลต่อไป และต่อไป.........
Puttipat Teerakawongsakul
edit @ 12 Oct 2009 04:42:53 by Peacher
กาลเวลาที่แปรเปลี่ยน หลายสิ่งหลายอย่างทำให้เราพรากจากกัน
ทำให้เธอและฉันต่างต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว นั่งอยู่คนเดียวในบ่ายที่แสนเงียบงัน
เมื่อนึกถึงวันที่ผ่านเลย นั่งเสียใจที่ผ่านมานั้นเราต่างนึกถึงแต่ตัวเอง
ในวันที่เราเติบโตขึ้น เมื่อเราได้มองย้อนกลับไปหากเราทำได้คงอยากย้อนเวลา
เผื่อว่าวันนี้เราจะได้ไม่ต้องมานั่งอยู่คนเดียวในบ่ายที่แสนเงียบงัน
วันนี้ฉันอยากร้องไห้ เมื่อคิดได้ว่าชีวิตเป็นสิ่งมีค่า
หากแต่ชีวิตที่ว่านั้น ไม่ใช่แค่เพียงชีวิตของฉันเอง
แต่หมายถึงทุกๆลมหายใจที่เข้าออก
ทุกๆจังหวะการเต้นของหัวใจ
ทุกๆ สิ่งมีชีวิตที่ยังดำเนินไปภายใต้จักรวาลที่เน่าเฟะแห่งนี้
ทุกชีวิตมีค่าและมีความหมาย แม้มันอาจไม่สมบูรณ์หรืออาจด่างพร้อยไปด้วยคราบรอยสกปรก
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เราจะสามารถลดคุณค่าของสิ่งเหล่านั้นได้
เมื่อใดก็ตามที่เราคิดจะตัดสินใคร เมื่อใดก็ตามที่เราคิดจะทำร้ายใคร
ถามตัวเราเองก่อนว่า เขาก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจไม่ต่างจากเราไม่ใช่เหรอ
นิทานทุกๆเรื่องมักจะมีเจ้าหญิงเจ้าชาย จุมพิตที่ใครๆก็จินตนาการฝันถึง
เพื่อนคู่ใจของเจ้าชาย แม่มดใจร้ายคอยเป็นอุปสรรค
ในความรักของเจ้าชายและเจ้าหญิง
นิทานปรัมปรามีไว้ปลอบใจคนที่กำลังทุกข์ใจเท่านั้น
เปิดมันขึ้นมาอ่านก็หวนคิดถึงชีวิตที่เหมือนกล่องดินสอสี
วาดฝันระบายฝันโดยไม่มีใครขยำมันทิ้งและปาลงถังขยะต่อหน้า
รู้จักความรักในมุมมองที่มันไม่เคยทำร้ายเราได้ แต่พอหน้าสุดท้ายปิดลง
นิทานกับฝันหวานก็จบลง เจ้าหญิงไม่มีเจ้าชายเคียงข้าง
มีแต่แม่มดรอบข้างคอยสาปให้เรากลายเป็นสิ่งต่างๆที่เราไม่อยากจะเป็น
โดนทำร้ายด้วยคำพูดที่เหมือนยาพิษอันรุนแรง
ความรักที่ร่ำลาจากเราไปเหมือนนกที่บินจากเราไป
ตัวนึงได้อิสระแต่นกอีกตัวนึงเหมือนถูกขัง
ด้วยกรงที่ไม่มีวันเปิดได้ด้วยกุญแจใดๆทั้งสิ้น
เสียงโหยหวนคร่ำครวญถึงความสำราญ
การมีชีวิตดังกึกก้องในตัวหนังสือ สั่นสะเทือนในเสียงเพลง
มองได้อย่างเดียวจากภาพถ่าย
สิ่งที่ผู้คนสร้างไว้ก่อนจะสิ้นใจตาย เพื่อรำลึกถึงสี่งที่สร้างเขามา
สี่งมีชีวิตที่เขารักมาตลอดทั้งชีวิตของเขา
ลมหายใจสุดท้ายรดลงวิญญาณ
ก่อนจะเป็นอิสระตามนกตัวที่เคยทิ้งเขาไว้อย่างเดียวดาย
และนิทานเรื่องนี้ก็จบลงอย่างมีความสุขตลอดกาล
Puttipat Teerakawongsakul
หิมะเย็นยะเยือกปกคลุมอยู่บนผิวน้ำ
ความเย็นค่อยๆแผ่ซ่านกัดกินหนาวเหน็บไปจนถึงขั้วหัวใจ
ทำให้ใครสักคนยังคงมีลมหายใจแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกจากประสาทสัมผัสทั้งห้าเสียแล้ว
ก้อนน้ำแข็งที่ตั้งตระหง่านดังกำแพงที่ไม่มีวันทลาย...
ทำให้ฉันเข้าใจว่าบางสิ่งก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แม้ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน
ในวันที่น้ำกระเพื่อมกระทบกับก้อนน้ำแข็งภายใต้แดดที่สาดส่อง และแสงจันทร์ที่อาบความมืด
อาจทำให้น้ำละลายออกจากก้อนน้ำแข็งได้บ้าง แต่หากได้ทลายตัวลงไม่
ฉันเข้าใจว่าน้ำแข็งต้องรักษาความเย็น และมันก็ทำให้ฉันเห็นว่ามันก็ทำหน้าที่ของมันได้อย่างดี
แต่ได้โปรดเถอะ ถ้าในเวลานี้เธอจะบกพร่องในหน้าที่ของเธอสักครั้ง
ละลายตัวของเธอลงมาซักหน่อย เพราะหากคล้อยไปกว่านี้อีกสักนิด
ฉันคงได้ลาจากท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บจากภูเขาน้ำแข็งในมหาสมุทรนี้เป็นแน่...
เจ้าแมลงเล่นไฟเอ๋ย แมลงเล่นไฟ
อารัมภบทของการเดินเล่นตามแสงไฟในหัวใจ
ข้างทาง.......
ฉันมองเห็นพวกมันแจกแจงความสุขสม ชื่นชมดวงไฟสีส้ม โลดแล่นเหมือนเต้นอยู่ในอากาศ
มองดีๆ.......
พวกมันไม่เหมือนฉันที่มานั่งมองพวกมัน โดยไร้ความสุขสิ้นดี เอามือกุมหน้าผาก หัวใจฉีกขาด เท้าทั้งสองข้างเมื่อยล้า
อะไร........
มันคิดอะไรของพวกมันอยู่ อะไรคือความสุขของแมลงเล่นไฟ
คือ........
อายุไขอันสั้นเหมือนไม้บรรทัดของพวกมัน ทำให้พวกมันล้มตาย ทีละตัว ทีละตัว ร่างกายของพวกมันสลายเป็นผุยผง มวลสารจักรวาลแห่งความสุขที่ล่องลอยเคล้าคลอยามราตรี เถ้าถ่านสีสวยมองไม่เห็นด้วยตา
พวกมัน......
หัวใจที่ฉีกขาดของมนุษย์ผู้หนึ่งยังคงต้องการความสุขอยู่หรือไม่ อย่างไร
มองแสงไฟ......
กระพริบ กระพิบ ปิป ปิป เข้ามามาเล่นแสงไฟอันสวยงามด้วยกันสิ พวกมันชักชวนฉันเข้าไป
เจ้าแมลงเล่นไฟเอ๋ย แมลงเล่นไฟ
Puttipat Teerakawongsakul
edit @ 16 Aug 2009 02:53:31 by Peacher
แสงไฟในยามค่ำคืนทำให้ความฝันดำเนินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย
เสียงเพลงในยามที่ทุกอย่างหยุดนิ่งทำให้หัวใจล่องลอยไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
บางทีเราอาจจ้องมองดวงจันทร์ดวงเดียวกันที่ไหนซักแห่งอยู่
แต่ตอนนี้มันจะเป็นไปได้ไหม..ในเมื่อเราอยู่ต่างกันคนละซีกโลก
ในตอนนี้สายตาของฉันเฝ้ามองดวงจันทร์ด้วยใจที่คิดถึงอย่างไร้ขอบเขต
แต่เธออาจอยู่ท่ามกลางดวงอาทิตย์ในวันที่มันสาดส่องแสงท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น
แล้วเธออาจจะเหม่อลอยมองออกไปไกลแสนไกลอย่างเนิ่นนาน เพราะหัวใจที่หาคำตอบอยู่ก็ได้
แล้วจะเป็นไปได้ไหมที่เราจะมองดวงจันทร์ดวงเดียวกัน
ในเวลานี้ที่ฉันเฝ้ามองดวงจันทร์...
แล้วเธอจะเฝ้ามองมันอยู่ที่ไหนซักแห่ง อย่างที่ฉันมองอยู่ไหม
เมื่อไหร่นะ ที่เวลาของเราจะหมุนมาบรรจบกันซักที
เราจะได้มองเห็นดวงจันทร์ดวงเดียวกัน
ร่างที่1ก้มเก็บเศษชิ้นส่วนที่แตกกระจายลงบนพื้นดิน มัจจุราชยังไม่พรากเอาชีวิตของเราไป ปฐมบทของชีวิตใหม่ ดอกไม้บานสะพรั่งโชยกลิ่นหอม แขนของฉัน ขาของฉัน แต่่ยังไร้หัวใจ
ร่างที่2 ขาทั้งสองข้างที่ประกอบเสร็จเริ่มก้าวเดิน หัวใจเต้นตุ้บตั้บ ได้พบเจออะไรกับชีวิตบ้างแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นแค่ซากปรักหักพังที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นให้ทรายและฝนกัดกร่อนไปวันๆ ฉันเริ่มรู้จักคำว่าชีวิต แต่เนี่ยหรอคือที่เขาเรียกกันว่าชีวิต
ร่างที่3 เข้าใจชีวิตมาซักพัก ก้าวทุกก้าวที่ก้าวเดินฉันคอยนับเสมอๆ จะได้ไม่พลาดทุกก้าวในชีวิต แต่ใครจะไปรู้ฉันคิดว่าฉันยังพลาดอะไรไปหลายอย่างมากมายในชีวิตฉันรู้ดี เพราะฉันรู้สึกว่าบางอย่างในตัวฉันมันยังหายไปไม่ใช่ชิ้นส่วนของฉันเลย มันครบถ้วนดี อะไรที่มันหายไป
ร่างที่4 สนิมกัดกร่อนร่างของฉัน ความซึมเศร้าความสุขที่เหมือนน้ำมันหล่อลื่นที่ดีของฉัน ก็ช่วยฉันไม่ไหวแล้วฉันยังคงเดินทางหาสิ่งที่มันขาดหายไป ฉันมองเห็นคนอื่นเขาก็ดูมีความสุขดี เขารู้สึกขาดอะไรไปบ้างรึเปล่าฉันสงสัย หรือฉันจะบ้าไปเอง
ร่างสมบูรณ์ ความสมบูรณ์แบบที่ใครค้นหาในที่สุด ฉันก็ได้เข้าใจว่าไม่มีความสมบูรณ์แบบ มันเกิดขึ้นด้วยการที่คนเราเติมเต็มให้มันสมบูรณ์แบบเอง ลมที่เงียบสงบไม่เคยพัดมาหาบ้างเลย จนฉันอยากจะได้ยินเสียงโมบายนั่นส่งเสียงไพเราะบ้างจนฉันต้องเอามือไปสะกิดมัน ฉันคงหลับไหลได้แล้ว ฉันยังหาสิ่งที่มันหายไปไม่เจอ แต่ฉันก็ไม่ต้องการมันแล้วหละ ฉันได้เติมเต็มความสมบูรณ์ให้กับตัวฉันแล้ว และแล้วขาฉัน แขนฉันก็เริ่มอ่อนแรง ฉันล้มลงดังตึง ตาสองข้างของฉันค่อยๆปิด กว่าฉันจะเข้าใจมันถึงความสมบูรณ์แบบ ฉันก็ต้องหยุดซะแล้ว ไม่มีเวลาได้ร่าเริงกับชีวิตเลย บางทีคนเราก็คงไม่ต้องการความสมบูรณ์แบบหรอก
Puttipat Teerakawongsaku
ท้องฟ้าสีเหลืองที่แสนสดใสของใครหลายๆคน กลับเป็นอะไรที่ต่างออกไปสำหรับฉัน
สีเหลืองที่แสนอบอุ่น ร่าเริงของใครๆ แต่ทำไมถึงกลับทำให้ฉันเหงาและเศร้าอย่างอุ่นๆเช่นนี้
ทุกคนต่างก็ชอบวันที่อากาศแจ่มใส เมฆสีฟ้า และท้องฟ้าสีเหลือง
วันที่แดดส่องแสงและให้ความสว่างแก่ชีวิต
แต่ทำไมฉันถึงได้แต่สงสัยในความสดใสและร่าเริงของสีเหลืองบนท้องฟ้า
ทำไมใครต่อใครต่างมีความสุขกับสีเหลืองนั้นแต่ฉันกลับไม่
หากสีเหลืองที่แสนสดใสนั้น เป็นเหมือนความฝันและความหวัง
แต่สำหรับฉัน มันกลับเป็นอะไรที่ไร้จุดหมายและเลื่อนลอย
เป็นเหมือนกังหันที่ลู่หมุนตามทิศทางของลมในตอนบ่ายของวันอาทิตย์
ฉันได้แต่คิดว่าหากฝนที่ตกลงมาในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีเหลืองนั้น จะทำให้อะไรต่างออกไปบ้างมั้ย
ความสดใส ความร่าเริง จะถูกแทนที่ด้วยความหมองหม่นของเม็ดฝนรึป่าว
หรือจริงๆแล้ว การปรากฎของเมฆฝนในวันนี้ ทำให้เรามองเห็นความหมองหม่น
ที่แทรกตัวอยู่ในท้องฟ้าสีเหลืองมาตลอดได้ชัดเจนขึ้น ก็เท่านั้นเอง
ไม่มีที่จะมีความสุข สดใสและร่าเริงตลอดเวลา เหมือนกับท้องฟ้าที่มันเป็นสีเหลือง
ที่จริงๆแล้วมันไม่ได้เป็นสีเหลืองที่แสนสดใสเสมอ
แต่กลับมีเม็ดฝนที่แฝงตัวอยู่กับความสดใสของใครๆตลอดมา
บางครั้งหยาดฝนที่โปรยปรายลงมานั้น ก็ทำให้ฉันเข้าใจว่า ความสดใสของสีเหลืองที่ใครๆมองเห็น
กลับเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่ฉันมองเห็นมัน จากสิ่งที่คนอื่นเค้ามองเห็นก็เป็นไปได้
หยาดฝนที่ตกลงมาชะล้างสีเหลืองให้จางลงไป ก็คงเปรียบได้กับสีท้องฟ้าของฉัน
มันเป็นสีเหลืองที่ต่างออกไป
หากความหม่นหมองของหยาดฝนที่ตกลงมา
ทำให้ฉันเข้าใจในความหมายของสิ่งที่ปรากฎแก่สายตาและประทับในความรู้สึก
ฉันเพียงหวังให้หยดฝนที่ตกลงสู่พื้นดิน
จะทำให้ต้นไม้ต้นนึงเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่งทีละเล็กทีละน้อย
ให้ความหมองหม่นของหยดฝนแปรเปลี่ยนเป็นความฉุมฉ่ำแก่ต้นไม้ต้นนี้
ที่วันนึงมันจะผลิบานท่ามกลางความสดใสภายใต้ท้องฟ้าสีเหลือง
การก้าวเดินของคนมีทั้งก้าวไปข้างหน้าก้าวไปข้างหลัง เจริญรุ่งเรือง ถดถอย เสื่อมโทรม การก้าวของคนในแต่ละครั้งสมองคงจะต้องทำงานบ้าง คิดให้ดีก่อนที่จะเอาเท้ายำ่เดินไปข้างหน้า ถ้าทางที่เดินข้างหน้าขรุขระ ก็จงถอยมาซักสองสามก้าว และกระโดดข้ามมันไปเลย หรือจะเลือกเดินอีกทางนึงนั่นก็แล้วแต่คนเราจะตัดสินใจ บางคนบางทีอาจจะเดินตุปัดตุเป๋ สะดุดบ้างหกล้มบ้าง ไม่เป็นไรหรอกลุกขึ้นมาสิเดินไปเรื่อยๆอย่าคิดที่จะหยุดวิ่งเหนื่อยก็เดินบ้าง 20,000 กว่าวันจะก้าวไปได้ไกลกันแค่่ไหนกันเชียว แต่บางคนไม่กี่หมื่นวันเขาก็หยุดเดินซะแล้ว เขาไม่ได้หยุดซะทีเดียวหรอก ที่เขาหยุดเพราะเขาหยุดรออีกก้าวมาเดินไปข้างๆเขา หกล้มช่วยพยุงกันไว้ ในวันที่เมื่อยล้าเดินไม่ไหว เดินเถอะจงเดินเดินแบบหัวใจพองโต หรือดาษดื่นขื่นขมซักเพียงใด ขอให้มันมีดอกไม้ข้างทางที่สวยงามจับใจ พระอาทิตย์กำลังตกดิน ดาวตกซักดวง หรือมืออันอ่อนนุ่มอันแสนอบอุ่นมาฉุดเราลุกขึ้นเดินต่อ อย่าเลยอย่าเสียใจ รักไม่ไปไหนยังยืนเคียงกายและใจนี้
Puttipat Teerakawongsakul
edit @ 24 Jun 2009 01:21:02 by Peacher
